günlüğüme bile dürüst değilim. bu cümleyi kurduğum an fark ettim ki, aslında en güvenli sandığım yerde bile kendimden saklanıyormuşum.

düşünüyorum da, günlük neden var? kimsenin okumayacağı, kimsenin yargılamayacağı tek sayfa değil mi o? ama ben oraya bile “iyi” bir versiyonumu yazıyordum. sanki kâğıt da beni değerlendirecekmiş gibi, sanki bir gün biri açıp okuyacakmış gibi davranıyordum.

kötü bir gün geçirdiğimde “idare ettim” yazardım. ağladığımda “güçlüydüm” yazardım. çünkü küçüklüğümden beri bir yerlerde şunu öğrenmiştim: zayıflık göstermek tehlikelidir. belki bir yetişkin “ağlama, güçlü ol” dedi. belki biri “duygularını bu kadar belli etme” diye fısıldadı. o cümleler beş saniyede söylendi, unutuldu bile. ama ben onları yıllarca taşıdım. ve en çok da kendime yazdığım sayfalarda taşıdım.

çünkü bir insan yeterince uzun süre “ben güçlüyüm” yazarsa, bir süre sonra zayıf olduğu anları bile fark edemez hale gelir. kendine söylediği yalan, gerçeğin yerini alır. ve en tehlikelisi de budur: dışarıya söylenen bir yalan bir gün ortaya çıkar, ama kendine söylenen yalan asla ortaya çıkmaz. çünkü onu düzeltecek başka bir tanık yoktur. sadece sen varsındır, ve sen kendine inanmışsındır bile.

mutluluğumu büyütür, hüznümü küçültürdüm. sanki günlüğüm bir vitrindi de, orada hep en güzel halimi sergilemem gerekiyordu. oysa vitrinler yalan söyler. ve ben, kendi hayatımın vitrinini kendi elimle döşemiştim.

bunun bedelini de ödedim aslında, sadece fark etmedim. çünkü sayfalara yazdığım her sahte cümle, beynime “bu böyledir” diye kaydoldu. bir süre sonra gerçek hislerimi bulmakta zorlanmaya başladım. birine “nasılsın” dendiğinde bile otomatik olarak “iyiyim” diyordum, çünkü yıllarca kendime bile böyle yazmıştım. yalan artık bir alışkanlık değil, bir refleks olmuştu.

sonra bir gün eski bir defteri açtım. yıllar önce yazdığım bir sayfayı okudum. orada “bugün her şey yolundaydı” yazıyordu. ama o günü hatırlıyordum. o gün yolunda değildi. o gün içim parça parçaydı. ve o sayfa bana gerçeği değil, geçmişteki korkularımı gösteriyordu.

işte o an anladım: kendime dürüst olmadan, kendimi hiçbir zaman gerçekten tanıyamayacaktım. çünkü bir insan kendinden sakladığı şeyi asla iyileştiremez. sadece üstünü örter. ve örtülen şey, bir gün başka bir yerden, beklenmedik bir anda geri gelir.

artık öyle yazmıyorum. kötüysem “kötüyüm” yazıyorum. korktuysam “korktum” yazıyorum. başaramadıysam “başaramadım” yazıyorum. çünkü bu sayfalar artık güzel görünmek için değil, gerçek olmak için var.

ilk başta zor geldi. çünkü yıllarca “güçlü görün” diye pratik yapmış bir zihin, birden “zayıf da olabilirsin” cümlesini yabancı buluyor. ama her seferinde biraz daha kolaylaştı. her dürüst cümle, bir öncekinden daha az acıttı.

belki bazı sayfalar çirkin olacak. belki kendimi tanımayacağım bazı satırlarda. ama artık biliyorum ki, çirkin bir gerçek, güzel bir yalandan çok daha değerli. çünkü gerçek olan bir şey büyür, iyileşir, değişir. yalan olan bir şey sadece tekrar eder, tekrar eder, ta ki sen o yalanın kendisi olana kadar.

“bazı yalanlar bağırarak söylenmez. sessizce, bir kalemin ucundan, kimsenin duymadığı bir sayfaya dökülür. ama en çok da orada, kimse görmezken söylenen yalan, insanı kendinden en çok uzaklaştırandır.”

Kendime sık sık kurduğum bir cümleydi bu: “Ben bu değilim, kendimin daha iyi bir versiyonuna ulaşmak varken neden olduğum yerde kalayım ki?”

Ama zamanla ne büyük bir yanlış yaptığımı anladım. Bazen inan, kendine en büyük engel yine kendin oluyorsun. Bu benim tek yaşamım, ben bu hayatta yeniyim ve onu yaşanabilir kılmaya çalışmaktansa hayatımı gerçekten yaşamalıyım. Bu farkındalık aklıma ansızın yerleştiği günden beri hayata daha pozitif bakıyor ve keyfini çıkarmaya çalışıyorum.

Önceden olsa yurt dışı seyahati yapamam derdim, çünkü dilim yeterince gelişmiş değil. “Hayır, bu eğitimi alamam, önce araştırmalı ve beni neyin beklediğini anlamalıyım” derdim. Mutfağa girip sosyal medyada gördüğüm bir tarifi deneyemem derdim, çünkü mutfak bilgim yetersiz ve beceremem sanırdım. En ufak bir şeyde önce kendimi yetersiz görürdüm. Ama sonra bir durdum. Hayır, ben bunu deneyimlemeden beni neyin beklediğini bilemem. Belki de o mutfağa girip güzel bir şey elde ettikten sonra kendime güvenecektim, ya da yurt dışı gezisine bir rehberle gidip gezip görecek, hiç konuşmam bile gerekmeyecekti. Yani aslında kendi hayatımı kendi fikirlerimle kendime zindan ettiğimi fark ettim.

Bu hayatı ilk kez yaşıyorum. Yanlışlarım olacak, bazen yapamayacağım, bazen başaramayacağım. Ama ardıma dönüp baktığımda “çabaladım” diyeceğim. “Uğraştım ama olmadı” diyeceğim. “Benim yerimde kim olsa o da aynısını yapardı” diyeceğim. “Tekrar denerim, bu sefer başarırım” diyeceğim. Ama eğer hiç çabalamazsam, ardıma dönüp baktığımda yalnızca korkularımı göreceğim: “İstedim ama korktum, yapamadım. Denemedim çünkü başaramayacağımı düşündüm…”

Hayır, bu ben değilim. Ben, yanlış da yapsam doğru da yapsam, benim. Ya bu benim. Bazen olacak, bazen olmayacak; bu hayatın bir kanunu.

Artık kendimi ikna ettim: evet, kendimin en iyi versiyonu olmam gerekiyor, ama bu hayatı ertelemem gerektiği anlamına gelmiyor. Yaşamam gerekeni yaşayacağım, ama yine de kendimi geliştirmeye devam edeceğim. Bazen ikisinin aynı anda olması gerekiyor — ve bunun mümkün olduğunu artık biliyorum.

Nihayet kendimi sevmeyi seçtim. Her şeyi yapacağım, ama acelem yok. Şimdi yapabildiğimi yapacağım; yapamadığımı ise tekrar deneyeceğim. Olur ya, belki bazen hiç deneyemeyiz de. Ama en azından elimizden geleni yapmış oluruz.